به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سارال خبر؛ در ۶۰ کیلومتری شهرستان دیواندره و در دل بخش قراطوره، روستای زرینه ورمزیار با طبیعتی بکر و چشماندازهایی تماشایی، یکی از زیباترین روستاهای این منطقه به شمار میرود.
دشتهای سرسبز، کوههای استوار، هوای پاک و آرامشی که در کوچههای روستا جریان دارد، نخستین تصویری است که هر رهگذری را مجذوب خود میکند.
اینجا طبیعت، سخاوتمندانه زیباییهای خود را به ساکنان هدیه داده است؛ صبحها با آواز پرندگان آغاز میشود و عصرها نسیم خنک عطر مزارع و مراتع را در کوچههای روستا میپراکند،زندگی در زریته ورمزیار هنوز رنگ سادگی، همدلی و صفای روستاهای اصیل را حفظ کرده است.
اما کمی که در میان مردم قدم بزنی و پای صحبت اهالی بنشینی، درمییابی که پشت این قاب زیبا، دغدغههایی نهفته است که سالهاست بیپاسخ ماندهاند.
امکانات رفاهی این روستا به خانه بهداشت و مدرسه محدود شده است؛ دو مجموعهای که هرچند نقش مهمی در ارائه خدمات درمانی و آموزشی دارند، اما پاسخگوی همه نیازهای اجتماعی و رفاهی اهالی نیستند، آنچه بیش از همه در گفتوگوهای مردم تکرار میشود، مطالبهای است که شاید در نگاه اول بسیار ساده به نظر برسد، اما برای خانوادههای این روستا به آرزویی چندینساله تبدیل شده است.
جای خالی شادی در روزهای کودکی
عثمان احمدی یکی از اهالی روستای زریته ورمزیار در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سارال خبر، از نبود کوچکترین فضای بازی برای کودکان و نوجوانان گلایهمند هستند.
وی افزود: کودکان این روستا برای بازی، تفریح و تخلیه انرژی، هیچ پارک یا زمین بازی استانداردی در اختیار ندارند و ناچارند ساعتهای فراغت خود را در کوچهها، کنار جاده یا زمینهای اطراف روستا سپری کنند؛ فضاهایی که نه امنیت کافی دارند و نه میتوانند پاسخگوی نیازهای روحی و جسمی کودکان باشند.
یکی دیگر از والدین میگوید: فرزندان ما تفاوتی با کودکان شهرها یا حتی بسیاری از روستاهای دیگر ندارند، خواسته ما ساخت یک مجموعه بزرگ نیست؛ فقط میخواهیم بچههایمان جایی امن برای بازی داشته باشند.
پدر دیگری نیز با حسرت از سالهایی سخن میگوید که این مطالبه بارها مطرح شده اما هنوز نتیجهای در پی نداشته است.
وی بیان داشت: وقتی بچهها برای بازی به روستاهای اطراف میروند و پارک و وسایل بازی را میبینند، از ما میپرسند چرا روستای خودمان چنین امکاناتی ندارد؛ سؤالی که پاسخی برای آن نداریم.
کارشناسان حوزه تعلیم و تربیت نیز بارها تأکید کردهاند که بازی، بخشی جداییناپذیر از فرآیند رشد کودکان است، نبود فضای مناسب برای بازی تنها به معنای محرومیت از تفریح نیست؛ بلکه میتواند بر سلامت جسمی، نشاط اجتماعی، اعتمادبهنفس و حتی رشد مهارتهای ارتباطی کودکان نیز تأثیر بگذارد.
مطالبهای کوچک؛ مسئولیتی بزرگ
اهالی زریته ورمزیار میگویند انتظار آنان از مسئولان، مطالبهای سنگین یا پرهزینه نیست، ایجاد یک پارک کوچک، نصب چند وسیله بازی استاندارد و اختصاص فضایی امن برای حضور کودکان و نوجوانان، خواستهای است که سالهاست بر زمین مانده است.
به باور مردم، توسعه روستاها تنها با آسفالت معابر، اجرای طرحهای عمرانی یا ساخت ساختمانهای اداری معنا پیدا نمیکند، توسعه زمانی کامل خواهد بود که در کنار زیرساختهای عمرانی، به نیازهای فرهنگی، اجتماعی و رفاهی نیز توجه شود؛ نیازهایی که مستقیماً با کیفیت زندگی مردم ارتباط دارد.
کودکان امروز، آیندهسازان این سرزمین هستند و حق دارند همانند همسالان خود از امکانات اولیه برای بازی، نشاط و رشد برخوردار باشند و محروم ماندن آنان از سادهترین امکانات تفریحی، زیبنده روستایی نیست که با وجود ظرفیتهای طبیعی و انسانی فراوان، همچنان در انتظار توجه مسئولان مانده است.
اکنون چشم امید خانوادههای زرینه ورمزیار به مدیران شهرستان، بخش و دستگاههای متولی است تا با نگاهی مسئولانه، این مطالبه دیرینه را از میان انبوه درخواستها فراموش نکنند، ساخت یک فضای بازی شاید پروژهای کوچک در فهرست برنامههای عمرانی باشد، اما برای کودکان این روستا، میتواند آغاز روزهایی باشد که شادی، خنده و امید دوباره در کوچههای زریته ورمزیار طنینانداز شود.
شاید امروز زمان آن رسیده باشد که مسئولان، پیش از آنکه آمار و گزارشها را مرور کنند، سری به زرینه ورمزیار بزنند؛ جایی که کودکانش هنوز برای برخورداری از ابتداییترین حق دوران کودکی، چشمانتظار تصمیمی ساده اما ماندگار .
انتهای خبر/
