روایت یک کارگاه از اشتغال و هویت؛

کد خبر : 1591

1405/05/20

سوزن‌های ظفرآباد، روایتگر اشتغال و فرهنگ کردی

در کارگاه کوچک خیاطی ظفرآباد، چرخ‌ها هم‌زمان برای اشتغال زنان و حفظ پوشش کردی می‌چرخند؛ روایتی از تلاش، تغییر و امید به آینده.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سارال خبر؛ از شهر دیواندره که به سمت روستاهای اطراف حرکت می‌کنیم، کم‌کم هیاهوی شهر جای خود را به سکوت و آرامش جاده می‌دهد.

حدود ۲۰ کیلومتر که از دیواندره فاصله می‌گیریم، به روستای ظفرآباد می‌رسیم؛ روستایی که هرچند خانه‌های قدیمی جایشان را به خانه‌های نوساز و امروزی داده‌اند، اما هنوز بوی روستا و زندگی روستانشینی در کوچه‌ها و میان مردم به مشام می‌رسد.

در میان همین خانه‌ها، کارگاهی قرار دارد که صدای منظم چرخ‌های خیاطی، بخشی از زندگی روزمره آن شده است.

چند زن در کنار دستگاه‌های خیاطی مشغول کارند و پارچه‌هایی با رنگ‌ها و نقش‌های مختلف روی میزها دیده می‌شود. اینجا کار فقط دوختن یک لباس نیست؛ هر تکه پارچه، بخشی از یک زندگی و هر لباس، ترکیبی از هنر، مهارت و تلاش زنانی است که در کنار مسئولیت‌های زندگی، برای داشتن درآمد و استقلال اقتصادی تلاش می‌کنند.

صاحب این کارگاه، چنور کریمی است؛ بانویی که چهار سال پیش با استفاده از تسهیلات بسیج سازندگی تصمیم گرفت کارگاه خیاطی خود را در ظفرآباد راه‌اندازی کند؛ کارگاهی که امروز برای پنج نفر اشتغال ایجاد کرده و در کنار دوخت لباس‌های کردی، سفارش‌های مختلف خیاطی را نیز انجام می‌دهد.

از تسهیلات بسیج سازندگی تا اشتغال پنج نفر

چنور کریمی در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سارال خبر درباره آغاز فعالیت این کارگاه اظهار کرد: چهار سال پیش با استفاده از تسهیلات بسیج سازندگی، کارگاه خیاطی خود را در روستای ظفرآباد راه‌اندازی کردم و تلاش شد این کار به یک فعالیت مستمر و اشتغال‌زا تبدیل شود.

وی افزود: بخش مهمی از فعالیت کارگاه به دوخت لباس‌های کردی اختصاص دارد، اما در کنار آن، سفارش‌های مختلف خیاطی نیز انجام می‌دهیم و تلاش می‌کنیم با توجه به نیاز و سفارش مشتریان، فعالیت کارگاه را متنوع نگه داریم.

کریمی با اشاره به اشتغال پنج نفر در این کارگاه عنوان کرد: هدف ما این است که بتوانیم ظرفیت کارگاه را افزایش دهیم و افراد بیشتری از زنان روستا امکان اشتغال و کسب درآمد داشته باشند.

راه‌اندازی چنین کارگاهی در روستا، فقط به معنای ایجاد چند فرصت شغلی نیست. برای زنانی که ممکن است امکان رفت‌وآمد روزانه به شهر و اشتغال در محیط‌های بیرون از روستا را نداشته باشند، وجود یک کارگاه در محل زندگی می‌تواند فرصت مناسبی برای درآمدزایی باشد.

صدای چرخ‌های خیاطی در کارگاه ظفرآباد، در واقع صدای بخشی از اقتصاد خرد روستایی است؛ اقتصادی که شاید در مقیاس بزرگ رقم قابل‌توجهی نداشته باشد، اما برای خانواده‌هایی که از همین راه درآمد کسب می‌کنند، اهمیت زیادی دارد.

لباس کردی؛ پوششی که با زمان تغییر کرده است

در گوشه‌ای دیگر از کارگاه، صحبت از لباس کردی است؛ پوششی که برای مردم این منطقه فقط یک لباس معمولی نیست، بلکه بخشی از فرهنگ و هویت آنان محسوب می‌شود.

دادا حدیقه، یکی دیگر از خیاطان این کارگاه، در گفت‌وگو با خبرنگار سارال خبر درباره تغییرات پوشش کردی در سال‌های اخیر اظهار کرد: لباس‌های کردی قدیمی ابهت و شکوه خاصی داشتند و زمانی جوانان نیز علاقه بیشتری به پوشیدن آن لباس‌ها داشتند.

حدیقه با اشاره به افزایش هزینه لباس‌های کردی عنوان کرد: لباس‌های جدید کردی با قیمت‌های بسیار بالایی عرضه می‌شوند و این موضوع نیز شرایط خرید و استفاده از این پوشش را برای برخی خانواده‌ها دشوار کرده است.

این تغییر را می‌توان در همین کارگاه کوچک به‌خوبی دید؛ جایی که خیاطان تلاش می‌کنند میان گذشته و امروز تعادل برقرار کنند. از یک سو، سفارش لباس کردی همچنان بخش مهمی از فعالیت آنهاست و از سوی دیگر، باید با سلیقه مشتریان و به‌ویژه نسل جوان هماهنگ شوند.

وی افزود: امروز شرایط تغییر کرده و جوانان دیگر مانند گذشته به لباس‌های کردی قدیمی رغبت ندارند و مدل‌های جدید لباس کردی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است.

 

لباس کردی نیز مانند بسیاری از پوشش‌های سنتی، در گذر زمان دستخوش تغییر شده است؛ تغییر در رنگ، طراحی، مدل، تزئینات و حتی نوع استفاده. با این حال، اصل این پوشش همچنان در میان مردم منطقه زنده است و کارگاه‌هایی مانند کارگاه چنور کریمی تلاش می‌کنند این هنر را در قالبی متناسب با سلیقه امروز ادامه دهند.

روستای ظفرآباد شاید در نگاه نخست تنها یکی از روستاهای اطراف دیواندره باشد؛ اما در همین نقطه کوچک، داستان‌هایی از تلاش، اشتغال و تغییر جریان دارد. خانه‌های قدیمی که جای خود را به ساختمان‌های جدید داده‌اند، نشانه تغییر چهره روستاست و کارگاه خیاطی چنور کریمی نیز نشانه‌ای از تغییر در شیوه اشتغال زنان روستایی است.

چهار سال فعالیت یک کارگاه کوچک، اشتغال پنج نفر و دوخت لباس‌هایی که بخشی از فرهنگ کردی را با شکل و سلیقه امروز پیوند می‌دهند، نشان می‌دهد توسعه فقط در کارخانه‌ها و شهرهای بزرگ اتفاق نمی‌افتد. گاهی صدای یک چرخ خیاطی در روستایی ۲۰ کیلومتر دورتر از دیواندره نیز می‌تواند روایتگر امید، اشتغال و حفظ بخشی از هویت فرهنگی منطقه باشد.

یادداشت

روایت یک کارگاه از اشتغال و هویت؛

گفتگو