به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سارال خبر؛ سالمندی پایان مسیر زندگی نیست؛ فصل تازه‌ای از زندگی است که در آن تجربه، خاطره و دانایی جای شتاب سال‌های جوانی را می‌گیرد.
روز سالمندان، بیش از آنکه یک مناسبت تقویمی باشد، تلنگری است برای اینکه جایگاه این سرمایه‌های ارزشمند اجتماعی را بهتر ببینیم.
هر سالمند، بخشی از حافظه زنده جامعه است؛ نسلی که روزهای دشوار را پشت سر گذاشته، خانواده ساخته، فرزندان تربیت کرده و در شکل‌گیری جامعه امروز سهم داشته است.
بسیاری از داشته‌های امروز ما، حاصل تلاش نسلی است که شاید کمتر از آن سخن گفته‌ایم و بیشتر از آن بهره برده‌ایم.
احترام به سالمندان تنها در دیدار و تبریک خلاصه نمی‌شود، توجه به سلامت جسم و روان، فراهم کردن محیط زندگی امن، حفظ کرامت انسانی، شنیدن دغدغه‌ها و مشارکت دادن آنان در تصمیم‌های خانوادگی و اجتماعی، بخشی از مسئولیتی است که جامعه در برابر این نسل بر عهده دارد.
در فرهنگ ایرانی، خانواده همواره جایگاهی ویژه برای پدران، مادران و بزرگان داشته است، با این حال تغییر سبک زندگی و فاصله گرفتن اعضای خانواده از یکدیگر، ضرورت توجه بیشتر به سالمندان را دوچندان کرده است.
سالمندی که احساس کند دیده می‌شود، شنیده می‌شود و حضورش برای خانواده و جامعه ارزشمند است، با امید و آرامش بیشتری این دوره از زندگی را سپری می‌کند.
روز سالمندان همچنین فرصتی برای بازنگری در نگاه ما به دوران سالمندی است، سالمند نباید صرفاً فردی نیازمند حمایت تلقی شود؛ او می‌تواند آموزگار تجربه، مشاور خانواده، روایتگر تاریخ و عضوی فعال در جامعه باشد.
استفاده از تجربه سالمندان نه لطف به آنان، بلکه بهره‌گیری از سرمایه‌ای انسانی است که به‌سادگی به دست نمی‌آید.
جامعه‌ای که برای سالمندان خود احترام، امنیت و فرصت مشارکت فراهم می‌کند، در حقیقت برای آینده خودش سرمایه‌گذاری کرده است، زیرا همه ما، اگر فرصت زندگی داشته باشیم، روزی به سال‌هایی خواهیم رسید که امروز درباره آنها سخن می‌گوییم.
روز سالمندان، یادآور یک حقیقت ساده اما مهم است: سن، از ارزش انسان کم نمی‌کند؛ بلکه گاه بر عمق تجربه و دانایی او می‌افزاید.
پس بیاییم این روز را تنها با یک تبریک پشت سر نگذاریم؛ بلکه با احترام، توجه و حضور در کنار سالمندان، قدر نسلی را بدانیم که بخشی از امروز ما را ساخته است.
یادداشت طاهره جلوخانی فعال رسانه
